Zamawiasz biały szklany panel nad blat, a po przyklejeniu biel na ścianie wpada w zieleń? Winne jest samo szkło, nie farba. Zwykła tafla ma zielonkawy odcień od tlenków żelaza. Przy białym lub pastelowym kolorze zamawiam więc szkło z mniejszą ilością żelaza, przez które farba wygląda niemal tak samo jak na wzorniku.
Skąd zielonkawy odcień na białym panelu?
Zwykłe szkło zawiera tlenki żelaza i to one dają mu lekko zieloną barwę. Przy ciemnym lakierze nikt tego nie zauważy, ale biel i pastele od razu to zdradzają.
Wynika to z budowy panelu. Szklarz nakłada farbę albo nadruk na tylną stronę tafli, czyli tę przyklejaną do ściany. Kolor oglądasz więc zawsze przez całą grubość szkła, a ono działa jak delikatny zielony filtr. Biel z wzornika wychodzi na ścianie lekko zielonkawa, podobnie jak jasne pastele.
Ten błąd wychodzi dopiero po montażu, kiedy panel trzyma się już ściany. Poprawić go wtedy nie można, bo farba siedzi pod szkłem, a tafla jest docięta i zahartowana na wymiar.
Spójrz na krawędź, zanim zamówisz
Zielonkawy odcień najlepiej widać na brzegu tafli. Na zdjęciu niżej widać różnicę: krawędź zwykłego szkła jest wyraźnie zielona, a krawędź szkła o obniżonej zawartości żelaza prawie nie ma koloru.
W zakładzie szklarskim proszę o oba rodzaje szkła i oglądam je z boku, najlepiej na tle białej kartki. Sama byłam pewna, że różnica jest kosmetyczna, dopóki nie zobaczyłam obu krawędzi obok siebie.
Przy jasnych kolorach zamawiaj więc wprost szkło o obniżonej zawartości żelaza. Przy odbiorze obejrzyj też narożnik albo brzeg panelu: powinno tam być trwale naniesione oznaczenie normy EN 12150, która dotyczy szkła hartowanego. Tylko taka tafla nadaje się za płytę gazową, indukcyjną czy ceramiczną.
Silikon tylko neutralny, do luster
Druga pułapka czeka przy klejeniu. Zwykły silikon, który pachnie octem, może uszkodzić farbę na tylnej stronie panelu. Kolor, o który dbasz przy wyborze szkła, zniszczysz wtedy przy samym montażu. Do szklanego fartucha bierz neutralny silikon przeznaczony do luster i szkła.
Kilka zasad przy samym klejeniu:
- ściana ma być równa, sucha, odkurzona i odtłuszczona, a świeży tynk zagruntowany, żeby nie wchłaniał kleju;
- klej nakładaj pionowymi paskami albo punktami w rozstawie z instrukcji producenta, nigdy na całą powierzchnię ani ciągłą linią wzdłuż krawędzi;
- przy brzegach zostaw kilka centymetrów wolnego miejsca, żeby silikon nie wypłynął spod szkła;
- panel postaw na podkładkach dystansowych ułożonych na blacie, tak by między jego dolnym brzegiem a blatem została 2-milimetrowa przerwa do późniejszego uszczelnienia.
Taflę dociśnij równo i podeprzyj na czas wiązania, które trwa od jednej do dwóch dób. Pamiętaj o wadze: każdy milimetr grubości to około 2,5 kg na metrze kwadratowym, czyli panel 6 mm o powierzchni 1 mkw waży mniej więcej 15 kg. Przy większej tafli potrzebna jest druga osoba. Na koniec wyjmij podkładki i wypełnij szczelinę przy blacie tym samym neutralnym silikonem.
Kiedy zaprosić szklarza na pomiar?
Najpierw kuchnia musi stać: zawieszone szafki i położony blat. Wcześniej nie da się dokładnie zmierzyć pasa ściany, który zostaje wolny. Panel zamówiony na oko albo z rysunku może nie pasować, a hartowanego szkła nie da się później przyciąć.
Na tej samej wizycie szklarz zaznacza gniazdka i włączniki. Otwory wycina w zakładzie jeszcze przed hartowaniem, bo gotowej tafli nie można ani ciąć, ani wiercić. Dlatego układ gniazdek ustal przed pomiarem i potem już go nie zmieniaj.
