Kominiarz przyszedł, zostawił raport i masz spokój do następnej jesieni? Niestety nie do końca. Coroczny przegląd sprawdza drożność kominów i przewodów wentylacyjnych, ale nie zagląda do pieca ani do instalacji grzewczej. Usterka, która pojawi się w styczniu, nie trafi do żadnego raportu. Przed czadem w środku sezonu chroni cię dopiero czujnik tlenku węgla.
Czego kominiarz nie sprawdza podczas przeglądu
Kontrola przewodów kominowych to obowiązek wynikający z Prawa budowlanego. Przynajmniej raz w roku trzeba sprawdzić przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne, i to w każdym budynku, nie tylko tam, gdzie pali się paliwem stałym. W domu jednorodzinnym przegląd zamawia właściciel, w budynku wielorodzinnym zarządca, a wykonać go musi osoba z odpowiednimi kwalifikacjami.
Kominiarz skupia się na drożności. Sprawdza, czy spaliny mają którędy uciekać i czy wentylacja zapewnia wymianę powietrza. Nie ocenia natomiast, czy sam piec i instalacja grzewcza w domu działają prawidłowo. Wynik przeglądu pokazuje stan z jednego dnia, a nie daje gwarancji na całą zimę.
Raport z kontroli warto mieć pod ręką. Ja trzymam go razem z polisą, bo po pożarze ubezpieczyciel może go zażądać, a od niego może zależeć wypłata odszkodowania.
Skąd czad bierze się w środku sezonu?
Tlenek węgla powstaje, gdy paliwo spala się niecałkowicie, a tak dzieje się w niesprawnych urządzeniach grzewczych. Do mieszkania może też trafić przez niedrożny przewód kominowy albo wentylację, która nie działa jak należy. Część takich sytuacji domownicy fundują sobie sami:
- zasłaniają kratki wentylacyjne, bo zimą od nich ciągnie,
- nie mają w oknach otworów, przez które do środka dopływałoby świeże powietrze.
Każdy z tych błędów może sprawić, że spaliny zaczną się cofać i tlenek węgla przedostanie się do pokoi, w których śpisz i odpoczywasz.
Czad nazywa się cichym zabójcą, bo nie wyczujesz go żadnym zmysłem. Szybko wiąże się z hemoglobiną i blokuje transport tlenu do komórek, co prowadzi do niedotlenienia tkanek, a nawet do śmierci. Pierwsze objawy łatwo zbagatelizować, na przykład przyspieszone bicie serca. Gdy się pojawią, otwórz okna i jak najszybciej skontaktuj się z lekarzem.
Jak działa czujnik czadu i czym różni się od czujki dymu
Czujnik tlenku węgla czuwa przez cały sezon, także wtedy, gdy wszyscy śpią. Kiedy wykryje czad w powietrzu, włącza alarm dźwiękowy i świetlny, więc domownicy mają czas zareagować, zanim dojdzie do zatrucia. Nie zastąpi go czujnik dymu, bo ten reaguje na zupełnie inne cząsteczki.
W czujnikach stosuje się cztery rodzaje sensorów:
- elektrochemiczny – tlenek węgla reaguje z elektrolitem wewnątrz urządzenia; to ten typ najczęściej trafia do domów,
- półprzewodnikowy – czad zmienia przewodność materiału w czujniku, a wykrycie tej zmiany uruchamia alarm,
- katalityczny – podgrzewana cewka pokryta katalizatorem; utlenianie tlenku węgla na jej powierzchni zmienia rezystancję i wywołuje alarm; ten typ spotyka się głównie w instalacjach przemysłowych,
- optyczny – wykrywa cząsteczki tlenku węgla za pomocą promieni podczerwonych.
Czujnik nie naprawi pieca i nie zapobiegnie jego awarii. Ma jedno zadanie: zaalarmować, gdy coś już poszło nie tak. Dlatego działa w parze z przeglądem kominiarskim, a nie zamiast niego.
Od 2030 roku czujnik będzie obowiązkowy
Według badania SW Research czujnik czadu ma tylko 61 proc. ankietowanych, którzy spalają paliwo w domu. To się zmieni z mocy prawa. Zgodnie z rozporządzeniem MSWiA od 1 stycznia 2030 roku czujnik będzie musiał się znaleźć w każdym lokalu mieszkalnym, w którym spala się paliwo. W lokalach na wynajem i hotelowych ten obowiązek może pojawić się wcześniej.
